Wyczyny hippiczne
Wyczyny hippiczne
Niebezpieczne akcje. Z realizacją scen z udziałem koni wiąże się duże niebezpieczeństwo, gdyż zachowanie zwierząt nie zawsze jest przewidywalne. Pomimo to w historii kina najwięcej scen kaskaderskich nakręcono właśnie z udziałem koni. Jednym z najbardziej doświadczonych kaskaderów specjalizujących się w ich ujeżdżaniu był Yakima Canutt - słynny kowboj zatrudniony w filmie w drugiej dekadzie naszego stulecia. W ciągu dwudziestu lat pracy Canutt zdobył sobie sławę eksperta w dziedzinie wyczynów kaskaderskich z udziałem koni - nikt tak jak on nie potrafił upaść razem z koniem, stanąć dęba, czy skoczyć z klifu. Dzięki wprowadzonym przez niego usprawnieniom, filmowcy nauczyli się w przekonywający sposób pokazywać płonące i przewracające się przy dużej prędkości wozy. Wynalazki Canutta wykorzystywane są do dziś. Dzięki nim możliwa była realizacja wielu scen w takich filmach jak Tańczący z wilkami czy Powrót do przyszłości III. Ważną innowacją Canutta jest wynalezienie specjalnego strzemienia w kształcie litery „L", w którym noga jeźdźca nie klinuje się podczas upadku. Dzięki Canuttowi stosuje się również skórzany, łatwo odpinający się pas, osłaniający ciało jeźdźca, który jest wleczony przez zwierzę, kiedy potrzeba by zwolnić osobę ciągnącą. Także efektowne upadki z konia można podziwiać na ekranie dzięki wynalazkowi Yakima Canutta.
Zabezpieczenia, Ekstremalna jazda
Zabezpieczenia
O efektach specjalnych i wszelkich możliwych zabezpieczeniach które SA przy nich stosowane. Amerykański kaskader Dar Robinson, ubezpieczany takim właśnie urządzeniem, wykonał zakończony sukcesem skok ze 117-piętrowej wieży telewizyjnej w Toronto. Mniej szczęścia miał AJ. Bakunas, który wsławił się skokiem bez spadochronu z wysokości 232 metrów w filmie Hooper (1978). Rok później Bakunas zginął w trakcie zdjęć do obrazu zatytułowanego Steel (poi. Stal), gdy zaprojektowany przez niego napełniony powietrzem materac pękł pod wpływem uderzenia. Za najbardziej ryzykowne kaskaderzy uważają sekwencje przedstawiające pożary i wybuchy. Aby chronić skórę przed płomieniami, dubler zakłada pojazdu jest mało widoczny, więc bez przeszkód można przyspieszyć taśmę filmową, co w efekcie daje złudzenie o wiele szybszej jazdy. Takie efekty przydały się w produkcji wielu filmów. Filmy bez efektów specjalnych straciłyby na swojej atrakcyjności. Efekty specjalne są dziś używane w wielu gatunkach filmowych. Efekty specjalne przyciągają widzów do oglądania filmów. Efekty specjalne często decydują o lepszości filmów i większej oglądalności, a co za tym idzie, efekty specjalne często odpowiadają za to, ile dany film zarobi. W odpowiedniej chwili linka spada z haczyka, umożliwiając jeźdźcowi swobodne lądowanie.
Ekstremalna jazda
Zupełnie inaczej wygląda realizacja scen przedstawiających wypadki motocyklowe. Ciało kierowcy chroni jedynie skórzana odzież oraz kask. Kierowca jest tak samo widoczny na ekranie jak jego pojazd, stąd możliwe jest jedynie nieznaczne przyspieszenie taśmy filmowej. W przeciwnym razie uzyskano by komiczny efekt, przypominający czasy kina niemego. Śmiałe wyczyny na motocyklach są dla kaskaderów niezwykle ryzykowne. Przy zastosowaniu standardowej techniki wykorzystywanej przy filmowaniu tego typu ujęć, w momencie poślizgu, kierowca zeskakuje z pojazdu i odpycha go nogą jak najdalej od siebie. Istnieje jednak niebezpieczeństwo, że jakaś część odzieży zahaczy się o wystającą część motocykla i maszyna pociągnie kaskadera za sobą. Inna ewolucja - koziołkowanie do przodu ponad kierownicą - grozi z kolei przejechaniem przez rozpędzony motocykl. Aby uniknąć nieszczęścia, do tylnego siodełka mocuje się linkę, której drugi koniec przywiązany jest do nieruchomego obiektu na ziemi. Technikę tę z powodzeniem stosował Buddy Joe Hooker w sensacyjnym filmie pod tytułem Hooper. Kaskader zakłada na siebie kamizelkę, do której na środku, na wysokości łopatek, przymocowany jest haczyk. Specjalna linka łączy kamizelkę z tylną częścią siodła. Kaskader wykonujący przewrót do tyłu do pewnego momentu ubezpieczany jest przez nią.
Mistrzostwo, Miękkie lądowanie
Mistrzostwo
Być najlepszym. Drugi ze wspomnianych mistrzów, Harold Lloyd, zasłynął jako znakomity kaskader w swym filmie Jeszcze wyżej (1923). Pomysł realizacji obrazu zrodził się po obejrzeniu wyczynu Billa Strothersa zwanego „człowiekiem-muchą", który wspiął się na jeden z drapaczy chmur w Los Angeles. Lloyd, pełen podziwu dla umiejętności śmiałka, zatrudnił go przy realizacji filmu, w którym bohater wspina się na wieżowiec, jako doradcę i dublera. Niestety „człowiek-mucha" nabawił się kontuzji, więc Lloyd zmuszony był zagrać osobiście w najbardziej niebezpiecznych scenach. Nie był to jedyny kaskaderski wyczyn aktora. Jego odwaga tym bardziej godna jest podziwu, że od dzieciństwa cierpiał na zawroty głowy i lęk wysokości. Przeciętni widzowie nie zdają sobie sprawy z tego, jak niebezpieczna musiała być praca na wysokości około pięćdziesięciu metrów, gdy jedyną asekurację stanowiła przykryta materacem platforma umieszczona pięć metrów poniżej. Podobno po zakończeniu realizacji jednego z filmów ekipa zrzuciła na taką platformę manekin. Kukła odbiła się i z impetem runęła na ulicę. Gorzej by oczywiście było gdyby to miała być prawdziwa osoba, owy upadek na pewno pogruchotałby jej kości, a o kręgosłupie już nie wspominając, murowany paraliż, a co tutaj w ogóle mówić o paraliżu skoro przy takim upadku gwarantowane jest roztrzaskanie podstawy czaszki jak i płatu czołowego, a to już tylko wylew i pewna śmierć.
Miękkie lądowanie
Bezpieczeństwo przede wszystkim w zawodzie kaskadera jest najważniejsze. Jeśli kaskader ulegnie jakiemuś poważniejszemu wypadkowi, wtedy już na zawsze może pożegnać się z własną karierą. W latach trzydziestych zaczęto stosować platformę zbudowaną z wielu warstw kartonowych pudeł. Przyjęto, że na każde trzy metry wysokości, z której skakał kaskader, przypadała jedna warstwa pudeł. Kartony ułożone na samym dole były ze sobą powiązane po to, by pod wpływem uderzenia nie odskoczyły na boki. W latach 60. platformę taką umieszczano na deskach, które spoczywały na nadmuchanych dętkach samochodowych. Dzięki tej modyfikacji możliwe były upadki nawet z osiemnastu metrów. Kolejnym udogodnieniem było zastosowanie płóciennej poduchy wypełnionej specjalną pianką. Następnie nastała era olbrzymich materacy, które napełniano ciepłym powietrzem. Mogły one zamortyzować upadek z wysokości ponad czterdziestu metrów. Dublerzy stosowali urządzenie ubezpieczające podobne do tych, z jakich korzystają spadochroniarze, tylko mniejszej wielkości po to by były mniej widoczne. Umożliwia ono skoki na nogi z wysokich obiektów. Korzystali z nich kaskaderzy w filmach Ucieczka na Atenę (1979) oraz w kolejnych częściach Supermana. Korzystanie z tego typu zabezpieczeń było świetną metodą, zmniejszało to ryzyko wypadków.
Pierwsi kaskaderzy, Świat kaskaderów
Pierwsi kaskaderzy
Początki zawodu. Odwaga oraz umiejętności pierwszych dublerów w niczym nie ustępują kwalifikacjom dzisiejszych kaskaderów. Należy pamiętać, że w porównaniu ze współcześnie stosowanym sprzętem, dawne zabezpieczenia były bardzo prymitywne. Tylko nieliczni „aktorzy do zadań specjalnych" nie ponieśli żadnego uszczerbku na zdrowiu w swojej karierze. Eddie Polo pracując jako kaskader przy realizacji filmu Oko byka (1918) został poturbowany przez konia, w trakcie kręcenia obrazu The King ofthe Circus (1920) (poi. Król cyrku) - pokiereszowany przez lwa, natomiast podczas zdjęć do filmu The Yanishing Dagger (1920) (poi. Znikający sztylet) omal nie utonął. W latach 20. niezwykłych wyczynów dokonywali dwaj wybitni aktorzy - Buster Keaton oraz Harold Lloyd. Keaton tylko raz w całej swojej karierze zgodzi! się na zatrudnienie dublera. Scenariusz filmu College (1927) przewidywał scenę skoku o tyczce na wysokość drugiego piętra prosto do sypialni. Do wykonania tego numeru zatrudniono mistrza USA i mistrza olimpijskiego w skoku o tyczce - Lee Barnesa. Sam Keaton specjalizował się w efektownych upadkach, których nauczył się podczas występów w przedstawieniach wodewilowych. Dzięki swej odwadze i sprawności stał się niedościgłym wzorem dla wielu aktorów, jednak na planie filmowym złamał nogę, którą leczył przez cztery miesiące, nabawił się kontuzji obu łokci i kręgów szyjnych.
Świat kaskaderów
Jak powszechnie wiadomo świat kaskaderów jest dość mocno zamkniętym i elitarnym środowiskiem. Przede wszystkim należy pamiętać, że wśród zdecydowanej większości ich prac panuje bardzo wysokie niebezpieczeństwo oraz ogólne ryzyko w wielu aspektach. Świat kaskaderów traktuje to jako codzienność, ponieważ myślenie o niebezpieczeństwie może w dość znacznym stopniu zahamować naturalną ostrożność oraz niepotrzebnie zaprzątać myśli w czasie pracy, co również jest dość mocno niepożądane. Tak jak już wspomniano, świat kaskaderów to sfera bardzo elitarna. Jak się okazuje, aby być dobrym kaskaderem należy posiadać bardzo rozległą wiedzę z różnego typu rozdziałów. Do tego należy doliczyć fakt, iż potrzebna jest wysoka sprawność fizyczna, ponieważ świat kaskaderów to bardzo często numery popisowe z rozdziału fizycznego, akrobatycznego, na granicy kontuzji i urazu. Nie należy chyba zaznaczać, że świat kaskaderów dzieli się także na sektory, które pozwalają na specjalizację w poszczególnych zakresach. Wszystkie te aspekty świadczą dość mocno, iż świat kaskaderów to bardzo ważny i ekskluzywny świat, ale i całkiem zamknięty, niedostępny dla normalnych ludzi. W trakcie długiego szkolenia adept tej sztuki musi nauczyć się bez wahania wyskoczyć z płonącego budynku lub z pędzącego samochodu. Wychodzi cało z wybuchów i z płomieni.
Konta oszczędnościowe, Początki
Konta oszczędnościowe
Konta oszczędnościowe łączące w sobie funkcjonalności rachunków oszczędnościowo- rozliczeniowych i klasycznych lokat bankowych są już powszechnie używanym narzędziem inwestycyjnym. Na pewno nie bez znaczenia jest tutaj fakt, że w większości banków konto takie jest dodatkiem do standardowego rachunku, przez co staje się zdecydowanie popularniejsze. Oczywiście nie jest tak, że konto oszczędnościowe to po prostu konto rozliczeniowe z wyższym oprocentowaniem. Korzystanie ze zgromadzonych tam funduszy jest obwarowane ograniczeniami ustalanymi przez banki, przez co niektórzy nie korzystają z kont oszczędnościowych- bo a nuż pieniądze z nich będą potrzebne i co wtedy? Wielu też nie jest zadowolonych z tego, że w większości banków do pewnej kwoty, najczęściej tysiąca złotych, konto oszczędnościowe również, jak ROR, jest nieoprocentowane, a swoboda wypłat wciąż ograniczona. Niemniej jednak faktem jest, że na przykład połączenie konta oszczędnościowego i karty kredytowej jest ciekawym pomysłem, który może być niemal samofinansującym się instrumentem na przykład do opłacania rachunków za telefon czy internet. Zaletą kont oszczędnościowych jest na pewno dostępność, bezpieczeństwo i łatwość korzystania.
Początki
Jak to się zaczęło. Twórcy pierwszych filmów oczekiwali od aktorów wszystkiego, czego wymagał scenariusz, nawet zagrania w scenie efektownego upadku ze schodów. Z czasem realizatorzy zdecydowali się w niektórych scenach zastępować artystów dublerami. Najczęściej byli to akrobaci lub klauni na co dzień występujący w widowiskach wodewilowych. Kino było wówczas nowym medium, stąd twórcy filmów nie mieli możliwości odwołania się do doświadczeń starszych kolegów. Pierwsi dublerzy -poprzednicy dzisiejszych kaskaderów - znani byli jako „aktorzy do zadań specjalnych", „pracownicy strefy zagrożenia" lub, bardziej potocznie, „poobijane bractwo". Jednym z pierwszych kaskaderów w historii kina był ekskawalerzysta Frank Hanaway, który pojawił się na ekranach kin w filmie zatytułowanym Wielki napad na pociąg (1903). Często największą odwagą w gronie „poobijanego bractwa" wykazywały się kobiety. Prekursor-ką kobiecego kaskaderstwa była Helen Gibson, która dublowała aktorkę - Helen Holmes w takich filmach, jak The Girl at the Throttle (poi. Dziewczyna w pułapce) czy The Girl Telegrapher's Peril (poi. Telegrafistka w niebezpieczeństwie). Największym wyzwaniem był dla niej rozpędzony pociąg i wiążący się z tym silny podmuch wiatru. Potrafiła przeskoczyć z galopującego konia do wagonu oraz wskoczyć do pociągu wprost z rozpędzonego motocykla.
Akcje, Produkty strukturyzowane
Akcje
Choć w Polsce giełda nie ma zbyt długiej tradycji to już stała się dla niektórych jedyną akceptowalną formą inwestowania. Rzeczywiście, trudni nie przyznać racji tym, którzy widzą w niej szansę na ogromne zyski. Jest jednak także druga strona medalu, objawiająca się zwłaszcza w czasie kryzysu gospodarczego. Ceny akcji są czasami bardzo niestabilne, a na dodatek zmieniają się tak szybko, że przy większych inwestycjach kilka minut nieuwagi może skutkować ogromnymi stratami. Akcje wciąż uważane są za produkt finansowy dostępny wyłącznie dla rekinów biznesu. I jest w tym racja i jej nie ma. Jest, ponieważ im więcej się zainwestuje tym więcej można potencjalnie wygrać na handlu akcjami, ale przecież ta zasada dotyczy wszystkich instrumentów finansowych. Natomiast nie ma absolutnie żadnych przeszkód, żeby na giełdzie zagrać na przykład za sto złotych. Warto jednak policzyć czy opłaci się to po uwzględnieniu prowizji domu maklerskiego, który będzie pośredniczył w zawieranych przez nas transakcjach. Zdarza się bowiem, że prowizje te mogą niekiedy kilkakrotnie przewyższać wartość osiągniętego zysku. Poza tym decydując się na grę na giełdzie należy być w pełni świadomym ryzyka, jakie się z tym wiąże.
Produkty strukturyzowane
Produkty strukturyzowane, czyli ostatnie osiągnięcie bankowców, w Polsce najczęściej występują jako lokaty strukturyzowane. Na zasadzie struktur działają też fundusze emerytalne. Idea tego instrumentu jest prosta: zapewnić szanse na jak największy zysk przy jednoczesnym zagwarantowaniu, że wpłacone pieniądze na pewno nie zginą w czasie inwestycji. Stuprocentowa ochrona zdeponowanego kapitału ma być zachętą i stanowi trzon struktury, który inwestowany w instrumenty bezpieczne, czyli lokaty albo obligacje przez czas trwania inwestycji musi wypracować równowartość tej części wkładu która zostanie zainwestowana w akcje lub surowce. Taki podział sprawia, że część inwestowana agresywnie może wypracować bardzo duży zysk, ale tylko przy założeniu dobrej koniunktury. Jeśli natomiast ceny akcji czy surowców spadną- inwestycja zostanie ochroniona przez odsetki wypracowane przez lokaty czy obligacje. Prosta zasada działania jednak jeszcze chyba nie przyjęła się za dobrze w polskich instytucjach finansowych, bo lokaty strukturyzowane wciąż są omijane szerokim łukiem przez większość inwestorów, którzy nie znają możliwości i zalet tego stosunkowo młodego instrumentu.
Fundusze inwestycyjne
Fundusze inwestycyjne
Kilka lat temu wchodząc na polski rynek produktów bankowych towarzystwa funduszy inwestycyjnych przejęły znaczną część środków wcześniej zdeponowanych jako klasyczne lokaty bankowe. Stało się tak dlatego, ponieważ przy dużym stopniu prawdopodobieństwa zysków z funduszy inwestycyjnych dawały one relatywnie wyższe oprocentowanie. Oczywiście dokładna charakterystyka ogólna nie jest możliwa, ponieważ w poszczególnych funduszach różnie wygląda portfel inwestycyjny, czyli różna ilość środków jest lokowana w poszczególne instrumenty finansowe. Zazwyczaj większa część trafia w instrumenty bezpieczne: lokaty lub obligacje, natomiast reszta jest inwestowana w akcje lub waluty. Nie brak też jednak funduszy inwestycyjnych, w których niemal wszystkie środki lokowane są w instrumenty dość ryzykowne. Oferują one zdecydowanie większy zysk, ale w praktyce też mogę przynieść niemałe straty w portfelu inwestora. Wybór funduszu w dużej mierze zależy od oczekiwań inwestora: czy chce mieć przeciętny, ale pewny zysk czy też wyższy, ale już nie zagwarantowany w żaden sposób. Ilość funduszy inwestycyjnych jest olbrzymia, więc można poświęcić sporo czasu na wybór tego najbardziej odpowiedniego.
Obligacje skarbowe
Obligacje są jednym z najstarszych instrumentów finansowych a mimo to wciąż zajmują ważną pozycje w rozsądnie planowanych portfelach inwestycyjnych. Zazwyczaj stanowią też część innych instrumentów, na przykład lokat strukturyzowanych lub funduszy inwestycyjnych. Wynika to z ich zerowego ryzyka. Inwestycja w obligacje jest pewna, ponieważ ma formę pożyczki, której kupujący udziela wierzycielowi kupując papier. Emitentem obligacji może być Skarb Państwa lub niektóre prywatne podmioty gospodarcze. Obecnie na rynku dostępnych jest kilka rodzajów obligacji skarbowych, różniących się od siebie okresem wykupu, oprocentowaniem i sposobem wypłacania odsetek. Jedne z nich- obligacje czteroletnie indeksowane- są nawet notowane na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Atrakcyjne oprocentowanie i pewny zysk to niewątpliwe zalety obligacji. Dodatkowo istotną różnicą między obligacjami i lokatami jest fakt, że obligacje można sprzedać w dowolnym momencie i wypracowane przez nie do tej pory odsetki zostaną wypłacone, natomiast w przypadku zerwania lokaty- najczęściej przepadną. Przystępna cena obligacji skarbowych- sto złotych za papier- sprawia, że coraz częściej są one kupowane przez drobnych ciułaczy.
Inwestycja w nieruchomości, Wkłady terminowe klasyczne
Inwestycja w nieruchomości
Nieruchomości stały się swego czasu alternatywą dla kont oszczędnościowych, lokat bankowych, funduszy inwestycyjnych czy nawet produktów strukturyzowanych, akcji czy surowców. Obecnie trend ten jest nieco wygaszany przez kryzys, który nie tylko hamuje wzrost cen, ale często powoduje ich spadek. Oczywiście inwestycja w coś, co traci na wartości jest kompletnie irracjonalna. Niemniej jednak przy wychodzeniu z zapaści ceny mieszkań i domów znów poszybują w górę a inwestycja w nieruchomości ponownie zacznie przynosić dochód. Przewaga nad kontami i lokatami wydaje się oczywista. Średni przyrost wartości nieruchomości w skali roku to około piętnastu procent a więc kilkakrotnie więcej niż oferują w swych produktach banki. Natomiast przewagą w stosunku do akcji czy surowców jest większa stabilność. Brak ryzyka kursowego, minimalne wahania, które rynek szybko koryguje to cechy, które czynią nieruchomości atrakcyjnym kapitałem inwestycyjnym. Do tego dają wiele innych możliwości zarobku- wynajem czy dzierżawa nieruchomości to źródło stałego dochodu, a po pewnym okresie droższą już nieruchomość można ponownie uczynnić na rynku czerpiąc z tego spore profity.
Wkłady terminowe klasyczne
Wkłady terminowe klasyczne, czyli zwykłe, stare dobre lokaty bankowe zdają się być nieco zapomniane i dopiero agresywne kampanie reklamowe przypominają nam o ich istnieniu. Niemniej jednak niezbyt przypominają one proste i łatwe i obsłudze instrumenty finansowe, którymi były kilka lat temu. Ich formuła zmieniła się, powstała masa nowych rodzajów lokat, które mają za zadanie umożliwić bezpieczne, ale niezbyt szybkie pomnażanie oszczędności. Obecnie do wyboru inwestorzy mają lokaty o okresie trwania od trzech dni do trzech lat, a w ofercie niektórych banków pojawiła się nawet pozycja lokaty nocnej. Jest to w pełni zautomatyzowany mechanizm pozwalający określonej kwocie pracować na stały zysk każdej nocy. Poza tym różne są sposoby naliczania oprocentowania w różnych przypadkach, różne opcje kapitalizacyjne i możliwości przedłużenia. Do tego dochodzi praktycznie nieograniczona możliwość wyboru spośród dostępnych propozycji pozwalających na inwestowanie już niewielkich kwot (od pięciuset złotych). Głównym atutem lokat bankowych jest wysokie bezpieczeństwo tego instrumentu co przekłada się na niski, ale stuprocentowo pewny zysk, osiągalny w zasadzie dla każdego.
Katarzyna Kolenda- Zalewska
Katarzyna Kolenda- Zalewska- łącznik z politykami.
Katarzyna Kolenda- Zalewska to bardzo ceniona, przede wszystkim w środowisko politycznym i dziennikarski komentatorka codziennych wydarzeń politycznych. Katarzyna Kolenda- Zalewska urodziła się 21 listopada 1967 roku. Ukończyła filologię na bardzo cenionym Uniwersytecie Jagiellońskim. Wszelkie prace dziennikarskie rozpoczynała właśnie w Krakowie w kilku gazetach, między innymi w Gazecie Krakowskiej czy Czasie Krakowskim. Od 1993 roku była na stałe związane z telewizją publiczną, dokładnie z TVP1, gdzie pracowała przy realizacji ich najlepszego programu informacyjnego, mianowicie Wiadomości. Była bardzo doceniona za to jak prowadziła relację z pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Polski i na Ukrainę. Od 2003 roku została prezenterką i reporterką TVN24. Na stałe również zajmuję się przygotowywaniem reportaży dla Faktów emitowanych przez telewizję TVN. Katarzyna Kolenda- Zalewska publikuje również swoje artykuły na łamach Tygodnika Powszechnego oraz Przekroju. Współpracuje również z Radiem TOK FM, gdzie przeprowadza poranne wywiady.
Kamil Durczok, Justyna Pochanke
Kamil Durczok, wszechstronny dziennikarz.
Kamil Durczok to sztandarowa twarz wszelkich programów o charakterze informacyjnym i nie tylko. Kamil Durczok urodził się 6 marca 1968 roku w Katowicach. Jest bardzo cenionym i lubianym dziennikarzem telewizji TVN oraz TVN24. Pełni on bardzo ważną funkcję, mianowicie jest redaktorem naczelnym i prezenterem programy informacyjnego nadawanego codziennie o godzinie 19, mianowicie Fakty. Przez podjęciem współpracy z TVN, długo pracował w telewizji publicznej, dokładnie w TVP1. Z telewizją polską był związany prawie 12 lat. Kamil Durczok jako jeden z nielicznych przyznał się do tego, ze jest chory na raka. Niejako na oczach widzów rozgrywała się jego walka o życie i zdrowie. Na ekranach widzowie mogli zobaczyć jak chudnie czy traci włosy. Ten popularny dziennikarz wygrał z chorobą w 2003 roku, po wieloletniej niełatwej walce. Był prezenterem głównego wydania „Wiadomości” nadawanego w telewizyjnej jedynce. Kamil Durczok zagrał także w bardzo popularnej polskiej komedii, mianowicie w filmie „Kariera Nikosia Dyzmy”, gdzie wcielił się w rolę prezentera telewizyjnego prowadzącego program „Ring Wolny”.
Justyna Pochanke, bardzo lubiana dziennikarka.
Justyna Pochanke to bardzo ceniona i uwielbiana przez widzów dziennikarka. Urodziła się 25 stycznia 1972 roku. Dziś ta popularna prezenterka jest znana przede wszystkim z prowadzenia jednego z najpopularniejszych programów informacyjnych, mianowicie Faktów, które są nadawane codziennie o godzinie 19. Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Warszawie imienia Stefana Batorego. Po tym czasie podjęła studia wyższe na Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Dziennikarstwa. Przez kilka lat współpracowała z bardzo popularnym radiem, dokładnie z Radiem Zet. Prowadziła tam poranne wiadomości i była ich wydawcą. Justyna Pochanke prowadzi na przemian z Piotrem Marciniakiem i Kamilem Durczokiem Fakty nadawane przez TVN. Współpracuje również z TVN24, gdzie prowadzi program „Fakty po Faktach”. W TVN24 pełni również inną ważną funkcję, mianowicie jest szefem wszystkich prezenterów TVN24, czyli ustala grafik i godziny pracy poszczególnych dziennikarzy prezentujących serwisy informacyjne i inne programy na antenie. Ta popularna dziennikarka pięciokrotnie zdobyła bardzo prestiżową nagrodę Wiktorów.