Mistrzostwo, Miękkie lądowanie
Mistrzostwo
Być najlepszym. Drugi ze wspomnianych mistrzów, Harold Lloyd, zasłynął jako znakomity kaskader w swym filmie Jeszcze wyżej (1923). Pomysł realizacji obrazu zrodził się po obejrzeniu wyczynu Billa Strothersa zwanego „człowiekiem-muchą", który wspiął się na jeden z drapaczy chmur w Los Angeles. Lloyd, pełen podziwu dla umiejętności śmiałka, zatrudnił go przy realizacji filmu, w którym bohater wspina się na wieżowiec, jako doradcę i dublera. Niestety „człowiek-mucha" nabawił się kontuzji, więc Lloyd zmuszony był zagrać osobiście w najbardziej niebezpiecznych scenach. Nie był to jedyny kaskaderski wyczyn aktora. Jego odwaga tym bardziej godna jest podziwu, że od dzieciństwa cierpiał na zawroty głowy i lęk wysokości. Przeciętni widzowie nie zdają sobie sprawy z tego, jak niebezpieczna musiała być praca na wysokości około pięćdziesięciu metrów, gdy jedyną asekurację stanowiła przykryta materacem platforma umieszczona pięć metrów poniżej. Podobno po zakończeniu realizacji jednego z filmów ekipa zrzuciła na taką platformę manekin. Kukła odbiła się i z impetem runęła na ulicę. Gorzej by oczywiście było gdyby to miała być prawdziwa osoba, owy upadek na pewno pogruchotałby jej kości, a o kręgosłupie już nie wspominając, murowany paraliż, a co tutaj w ogóle mówić o paraliżu skoro przy takim upadku gwarantowane jest roztrzaskanie podstawy czaszki jak i płatu czołowego, a to już tylko wylew i pewna śmierć.
Miękkie lądowanie
Bezpieczeństwo przede wszystkim w zawodzie kaskadera jest najważniejsze. Jeśli kaskader ulegnie jakiemuś poważniejszemu wypadkowi, wtedy już na zawsze może pożegnać się z własną karierą. W latach trzydziestych zaczęto stosować platformę zbudowaną z wielu warstw kartonowych pudeł. Przyjęto, że na każde trzy metry wysokości, z której skakał kaskader, przypadała jedna warstwa pudeł. Kartony ułożone na samym dole były ze sobą powiązane po to, by pod wpływem uderzenia nie odskoczyły na boki. W latach 60. platformę taką umieszczano na deskach, które spoczywały na nadmuchanych dętkach samochodowych. Dzięki tej modyfikacji możliwe były upadki nawet z osiemnastu metrów. Kolejnym udogodnieniem było zastosowanie płóciennej poduchy wypełnionej specjalną pianką. Następnie nastała era olbrzymich materacy, które napełniano ciepłym powietrzem. Mogły one zamortyzować upadek z wysokości ponad czterdziestu metrów. Dublerzy stosowali urządzenie ubezpieczające podobne do tych, z jakich korzystają spadochroniarze, tylko mniejszej wielkości po to by były mniej widoczne. Umożliwia ono skoki na nogi z wysokich obiektów. Korzystali z nich kaskaderzy w filmach Ucieczka na Atenę (1979) oraz w kolejnych częściach Supermana. Korzystanie z tego typu zabezpieczeń było świetną metodą, zmniejszało to ryzyko wypadków.