Neurolog – lekarz o mocnych nerwach.
Neurolog – lekarz o mocnych nerwach.
Kiedy mamy problemy ze snem, drga nam ręka lub po prostu mamy niesłabnące bóle głowy, wtedy bardzo często kieruje się nas do neurologa. Jest to lekarz, który zajmuje się ogólnie pojętymi nerwami. Nerwami w sensie fizycznym, nie zdenerwowaniem, bo od stanów psychicznych jest inna specjalizacja. Jest bardzo wiele chorób układu nerwowego, które to wszystkie wymagają specjalistycznego leczenia. Część z nich nie jest uleczalna, można jedynie głodzić ich objawy i hamować rozwój. Dlatego też neurolog sam musi mieć mocne nerwy. Kiedy przekazuje się osobie chorej bardzo złe wieści, załóżmy, że owa osoba choruje na Alzheimera, kiedy mówi się, że pacjent straci świadomość samego siebie, nie będzie rozpoznawał otoczenia ani rodziny, straci osobowość, stanie się rośliną, wtedy to większość ludzi panikuje. Neurolog nie ma prawa do nerwów w takiej sytuacji. Mus być w stanie przekazać pacjentowi informację, wyjaśnić metody leczenia i postępowania. Musi być gotowy na to, żeby wesprzeć pacjenta własną siłą nerwów.
Lekarz, który nigdy się nie poddaje.
I chociaż wiele jest specjalizacji lekarskich, mianem najtrudniejszej pod względem psychologicznym, jest onkologia. Zajmuje się ona badaniami, leczeniem i wygrywaniem z nowotworami, także z rakiem, czyli popularnym nowotworem złośliwym. Dlaczego jet ona taka trudna? Ponieważ nowotwory zabijają ludzi powoli. Latami. Czasem nawet dłużej. I kiedy walczy się z rakiem, przeprowadza się jedną operację wycięcia ogniska nowotworu, potem następną, i w końcu wydaje się, że nowotwór został pokonany, lekarz ma prawo do tryumfu, pacjent do radości. Wygrał. Żyje. Ale co, kiedy leczenie nie pomaga? Walczy się całymi latami, przeprowadza chemoterapię, radioterapię, wycina ogniska chorobowe, a pacjent i tak umiera, to czy nie jest to wyjątkowo trudne dla lekarza? Dwie osoby. Każda ma nowotwór skóry. Obie w tym samym stopniu zaawansowania, obie tak samo leczone. W tym samym wieku i tej samej płci, nawet narodowości. Mieszkają w tym samym mieście, a jednak jedna z nich umiera, inna żyje. Dlaczego tak jest? Z tym pytaniem onkolog musi żyć.